Η γοητεία του μικροφώνου

του ΝΙΚΟΥ ΓΑΖΗ

Έχουμε ξαναγράψει για την ακατανίκητη γοητεία που ασκεί το μικρόφωνο κάθε εκδήλωσης σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς. Γιατί ελάχιστοι εξ αυτών έχουν τη δύναμη να το προσπεράσουν ή έστω να περιορίσουν την χρήση του σ΄ αυτό που τους ζητήθηκε,  δηλαδή σε έναν χαιρετισμό! Οπότε κατά κανόνα οι “άτυχοι” θεατές κάθε πολιτιστικής εκδήλωσης -παρότι  δυσφορούντες-  υποχρεώνονται να υποστούν για περισσότερα από δέκα λεπτά(!) τον “δεκάρικο” λόγο του όποιου πολιτικού, χωρίς να έχουν ενδιαφέρον και χωρίς κανένα όφελος για τους ίδιους,

Όμως όλοι οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους. Και μια τέτοια εξαίρεση αποτέλεσε ο χαιρετισμός του Δημάρχου Λευκάδας στην συναυλία της Μαντολινάτας του Ορφέα με την Μαρία Φαραντούρη την Παρασκευή, ο οποίος χαιρετισμός μπορεί μεν να είχε την προαναφερόμενη διάρκεια αλλά και το ενδιαφέρον των θεατών κέντρισε και τις γνώσεις τους διεύρυνε! Κι αυτό  ήταν πολύ φυσικό, δεδομένου πως σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία του ο ομιλητής, πριν καταλήξει Δρ ήταν ένας καλός Δάσκαλος…

Σχετικά μ΄ αυτό, επιτρέψτε μου να παραθέσω τις δικές μου εντυπώσεις, αλλά και την δική μου ωφέλεια απ΄ τον συγκεκριμένο χαιρετισμό, αφού ήμουν ένας απ΄ τους τυχερούς θεατές εκείνης της βραδιάς στο Ανοιχτό Θέατρο:

Πρώτα απ΄ όλα  με πολλή συγκίνηση πληροφορήθηκα για την ανάμιξη του εθνικού μας ποιητή Βαλαωρίτη στις ζυμώσεις για την δημιουργία του Ορφέα. Βέβαια πως ακριβώς έγινε αυτό δεν το κατάλαβα, δεδομένου πως ο διάσημος συγχωριανός μου ποιητής (μην εκπλήττεσθε με το συγχωριανός γιατί η Μαδουρή ανέκαθεν ανήκει στην Κοινότητα Νεοχωρίου), άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο από έμφραγμα στις 24 Ιουλίου του 1879, δηλαδή 58 χρόνια πριν γεννηθεί ο Ορφέας!. Να υποθέσουμε πως η κυοφορία του κράτησε τόσο πολύ;  Αλλά πάλι για να το λέει ο Δήμαρχος κάτι περισσότερο θα ξέρει…

Στην συνέχεια έμαθα πως Σεβασμιότατους δεν λέμε μόνο τους Μητροπολίτες, όπως νόμιζα μέχρι τώρα, αλλά και τις Μητροπόλεις! Συνεπώς το Σεβασμιότατη Μητρόπολη Λευκάδ… (που ακούστηκε στον χαιρετισμό) δεν ήταν προϊόν σαρδάμ, όπως νόμισαν πολλοί.  (Σαρδάμ άλλωστε από χειρογράφου δεν νοείται και δεν συγχωρείται ούτε σε απόφοιτο στοιχειώδους εκπαίδευσης…)

Μετά  μάθαμε ότι μας τιμά με την παρουσία του ο συμπατριώτης μας και ζάπλουτος επιχειρηματίας στο Μεξικό κ. Χαλικιάς, ο οποίος μάλιστα είναι συνομιλητής του Τράμπ! Και όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο, στο άκουσμα του ονόματος του πλανητάρχη έπεσε το σχετικό κράξιμο απ΄ την κερκίδα…

Δεν ξέρω αν ο κ. Δήμαρχος προσδοκούσε κανένα ενθουσιώδες χειροκρότημα υπέρ του Τραμπ, αλλά αν είναι έτσι, φοβάμαι πως είναι ο μοναδικός άνθρωπος παγκοσμίως που το περίμενε, αν εξαιρέσουμε ίσως τους πιο φανατικούς Αμερικανούς  οπαδούς του πλανητάρχη! Σχετικά τώρα με τον διάσημο επιχειρηματία συμπατριώτη μας κ. Χαλικιά θα πω ότι εγώ νόμιζα πως ζούσε και επιχειρούσε στον Καναδά κι όχι στο Μεξικό.  Μετά την αναφορά του Δημάρχου μας όμως, θεωρώ πως συμβαίνει το ένα από τα δύο:  Ή εγώ έκανα λάθος ή υπάρχει και δεύτερος Χαλικιάς ίδιου εκτοπίσματος ο οποίος δρα στο Μεξικό, οπότε μπράβο στους Χαλκιάδες που δοξάζουν στο εξωτερικό την Λευκάδα μας!

Σε κάθε περίπτωση, εγώ επιμένω σ΄ αυτά που έχω ξαναγράψει και που αφορούν όλους τους πολιτικούς:

-Κανείς πολιτικός δεν ωφελείται από αχρείαστους μακρόσυρτους χαιρετισμούς. Όσο περισσότερο μιλάει μάλιστα, τόσο αυξάνει τις πιθανότητες  να εκτεθεί με κανένα σαρδάμ, με τίποτε κοτσάνες ή με ανακρίβειες. Τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα είναι σαν τη σφαίρα που βγαίνει από το όπλο, δεν γυρίζουν πίσω.  Έπεα πτερόεντᨔ (λόγια φτερωτά), τα χαρακτήριζαν οι αρχαίοι που ήταν και σοφοί. Και τα σοφά γνωμικά τους άλλωστε  την οικονομία ή την σιωπή εκθειάζουν: “Το λακωνίζειν εστι φιλοσοφείν” λένε για την πρώτη περίπτωση και “κρείττον εστί το σιγάν του λαλείν” για την δεύτερη. Αλλά και η σύγχρονη νεοελληνική άποψη στο ίδιο μήκος κύματος είναι: “Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια” αποφαίνεται η λαϊκή σοφία…

Και κάτι τελευταίο που αφορά τις απέλπιδες συχνά προσπάθειες των ομικητών να δικαιολογήσουν την κοτσάνα που μόλις τους ξέφυγε ή την αντίδραση που προκάλεσαν με κάποια αστοχία τους.  Η λύση είναι μια και μοναδική: Μην προσπαθήσετε να το πάρετε πίσω Παραδεχθείτε (με χιούμορ, αν διαθέτετε) πως ήταν λάθος σας και πηγαίνετε παρακάτω. Είναι το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε.  Και καλό είναι να μην ξεχνάμε την πιο  χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση που ήταν η γκάφα του τότε υπουργού αείμνηστου Βαγγέλη Γιαννόπουλου, ο οποίος μιλώντας με δημοσιογράφους, προφανώς εκ παραδρομής, αποκάλεσε το λεκανοπέδιο της Αττικής “οροπέδιο”.  “Λεκανοπέδιο θέλετε να πείτε κ. υπουργέ” τον διόρθωσε ένας απ΄ τους δημοσιογράφους.  Κι αυτός αντί να συμφωνήσει με τον δημοσιογράφο και να πάει παρακάτω, ισχυρογνώμων καθώς ήταν, επέμεινε στο λάθος του κι ανέπτυξε μια μακρόσυρτη θεωρία προσπαθώντας  να αποδείξει πως το συγκεκριμένο  λεκανοπέδιο είναι οροπέδιο!

Ε, το μόνο που κατάφερε ήταν να αποκτήσει προσωνύμιο και να μείνει έκτοτε στην πολιτική πιάτσα σαν ο υπουργός-οροπέδιος.